‫و ﮔﻪ ﮔﺎﻫﻲ و ﮔﻪ ﮔﺎﻫﻲدو ﺧﻂ ﺷﻌﺮيﻛﻪ ﮔﻮﻳﺎي ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ اﺳﺖ و ﺧﻮد ﻧﺎﭼﻴﺰ

واي ﺑﺮ ﻣﻦ

‫ﮔﺮ ﺗﻮ آن ﮔﻢ ﻛﺮدهام ﺑﺎﺷﻲ

‫ﻛﻪ ﺑـﺲ دور اﺳﺖ ﺑﻴﻦ ﻣﺎ

‫ﻛـﻪ اﻳـﻦ ﺳﻮ ﻛـﻪ اﻳـﻦ ﺳﻮ          پیرمردیﺑﺎ ﺳﭙﻴﺪيﻫﺎي ﻣﻮ

‫و ﻫﺰاران ﺑـﺎر ﻣـﺮدن، رﻧـﺞ ﺑـﺮدن   ‫ﺑﺎ ﺧﻤﻲ در ﻗﺎﻣﺖ از اﻳﻦ راه دﺷﻮار

‫ﻛﻪ اﻳﻦ ﺳﻮ        ‫دﺳﺘﻬﺎ ﺧﺸﻜﻴﺪه               دل ﻣﺮده              ‫ﺑـﻪ ﻇـﺎﻫـﺮ ﺧـﻨـﺪهاي ﺑﺮ ﻟﺐ       ‫و ﮔﺎﻫﻲ ﺣﺮﻓﻬﺎي ﭘﻴﭻ در ﭘﻴﭻ

‫و ﻫﻢ ﻫﻴﭻ

‫و ﮔﻪ ﮔﺎﻫﻲ و ﮔﻪ ﮔﺎﻫﻲدو ﺧﻂ ﺷﻌﺮيﻛﻪ ﮔﻮﻳﺎي ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ اﺳﺖ و ﺧﻮد ﻧﺎﭼﻴﺰ

‫واي ﺑﺮ ﻣﻦ ‫ﮔﺮ ﺗﻮ آن ﮔﻢ ﻛﺮده ام ﺑﺎﺷﻲ  ‫    ﮔﺮ ﺗﻮ آن ﮔﻢ ﻛﺮده ام ﺑﺎﺷﻲ

 ﻛﻪ ﺑـﺲ دور اﺳﺖ ﺑﻴﻦ ﻣﺎ      ﻛـﻪ آن ﺳـﻮ ﻛـﻪ آن ﺳـﻮ    ‫ﻧﺎزﻧﻴﻨﻲ ﻏﻨﭽﻪاي ﺷﺎداب و  ﺻـﺪﻫﺎ آرزو ﺑـﺮ دل

‫دﻟﻲ ﮔﻬﻮارهي ﻋﺸﻘﻲ          ﻛﻪ ﭼﻨﺪي ﺑﻴﺶ ﻧﻴﺴﺖ ﺷﺎﻳﺪ     و از ﺑﺎزﻳﭽﻪ ﺑﻮدن ﺳﺨﺖ ﺑﻴﺰار اﺳﺖ

‫واي ﺑﺮ ﻣﻦ ﮔﺮ ﺗﻮ آن ﮔﻢ ﻛﺮدهام ﺑﺎﺷﻲ  ﻛﻪ ﺑـﺲ دور اﺳﺖ ﺑﻴﻦ ﻣﺎ

‫و ﻋﺎﺷﻖ ﮔﺸﺘﻦ و ﻋﺎﺷﻖ ﻧﻤﻮدن  ﺳﺨﺖ دﺷﻮار اﺳﺖ

(اثری زیبا از مسعود فردمنش)

بلوغ درونم به غفلت

مرا به ریسمانی آویخته

ای بغض عدالت

...........

در قدم های مه آلود تو

شکستن آیینه را دیدم

که آهسته خرد می شد

و مسیر رفتنت را

از حسرت فردا پر می کرد