دلم به حال زنده رود می سوزد...!
وقتی باران می آید طرح مشاغل دلم بدون دردسر اجرا می شود. دلم کارمند دولت می شود دولت باران....دولت بارانی که قانون اساسی اش در باران خلاصه می شود
می روم،
باران که می آید دلم قدم زدن می خواهد.رفتن و رفتن و خیس شدن...قدم زدن روی جاده های خاکی که خوب گلی بشم ،سرما هم که بیاید باکی نیست سرما هم که بخوریم حرفی نیست کارمند دولت بارانم چیزی جز عهد و پیمانم نیست…
کتابی باشد،غزل واره ای در کنار این واره های صحرا و حس عشق و حس بودن،نگاه تو هم که باشد حرف ندارد!
باران که می بارد دلم فقط و فقط ترانه های سیاوش می خواهد:(بارون و دوست دارم هنوز چون تو رو یادم میاره....بارون امشب توی ایون مثه ازادی تو زندون )
از بهمنی می خوانم زیر لب زمزمه می کنم :چتر برای چه؟خیال که خیس نمی شود
می روم و ِگل های صحرای قرق جارارزن را پاچل می کنم نگاهی می اندازم به صحرای دور و برم،چه سکوتیست بر صحرای دیارم، که انگار آن حال قدیمی را ندارد و بی حال است، کچل شده است و بی مو ...نه کچل کچل!درختانی دور و برش برای رفع کوتی هست .،و این اصلا من را نمی گیرد...اما باز هم بد نیست راضیم!!!
به رودخانه می رسم این روزها رودخانه هم صفایی داده است...حال و هوایی داده است (یعنی اینکه پر آب شده است و سی و سه پل و پل خواجو و...را از خماری آب در آورده است)به پوزه و تنبلی می رسم یاد کودکیم یاد شناگرهای قهار یاد رودخانه ای پر آب جلوی نگاهم رژه می رفتند و در خیالم قدم می زدم که بوی بدی حس و هوایم را پراند..چه بوی بدی بود ،باران هم شاهد است که چقدر دلم گرفت. دیدنش چقدر چندش آور است..آری فاضلاب شهرم به زنده رود می رود و می رود و می رود ....زنده رود هم سرطان گرفته است مریضی که به این راحتی ها خوب نخواهد شد ماهی هایش نه گرفتن دارد و نه خوردن حالا داشته باشه صفایی ندارد .زنده رود در سالی که گذشت جز آلوده ترین رودخانه های کشور بود و این باعث بیماری می شود برای خیلی از کسایی که شهرشان در حاشیه زاینده رود است یا با این آب رعیتی هم می کنند و این خیلی بد است!!
یادم به
مطلبی افتاد که انگاری درسایتی خوانده بودم این که حکایت زاینده رودم مثل آن کسی است که با چشمان بسته
به بدن فیل دست می گذاشت و بدن فیل را تفسیر می کرد؛ می گفته پاهایش ستون
است و گوشهایش را
بادبزن می
خوانده. نتیجه این نگاه به زاینده رود اینست که کسی ساحلش را اقتصادی و یا تفریحی می
بیند، آن دیگری زاینده رود را محل مناسبی برای تخلیه فاضلابها می بیند، و عده ای دیگر بی توجه به سرنوشت پل هایش هستند. باید قبول کردکه مشکلو
بحران زاینده رود تنها بی آبی نیست، شاید مشکل
اصلی زاینده رود بی درایتی و بی مسئولیتی ما
باشد.
با این همه فکر های جورواجور از آن منطقه گذشتم با نگاهی موشکافانه تر نگاهم را تیز کردم و کوه کولادان را دیدم که مانند همیشه قرص و محکم بالای این صحرای بزرگ و زاینده رود خود نمایی می کرد کمی آرام تر به قدم زدن ادامه دادم. باران هم مثل حس من، رفت و من هم رفتم نه می روم مثل همه دنبال زندگیم ...مشکلاتم....
