واي ﺑﺮ ﻣﻦ

‫ﮔﺮ ﺗﻮ آن ﮔﻢ ﻛﺮدهام ﺑﺎﺷﻲ

‫ﻛﻪ ﺑـﺲ دور اﺳﺖ ﺑﻴﻦ ﻣﺎ

‫ﻛـﻪ اﻳـﻦ ﺳﻮ ﻛـﻪ اﻳـﻦ ﺳﻮ          پیرمردیﺑﺎ ﺳﭙﻴﺪيﻫﺎي ﻣﻮ

‫و ﻫﺰاران ﺑـﺎر ﻣـﺮدن، رﻧـﺞ ﺑـﺮدن   ‫ﺑﺎ ﺧﻤﻲ در ﻗﺎﻣﺖ از اﻳﻦ راه دﺷﻮار

‫ﻛﻪ اﻳﻦ ﺳﻮ        ‫دﺳﺘﻬﺎ ﺧﺸﻜﻴﺪه               دل ﻣﺮده              ‫ﺑـﻪ ﻇـﺎﻫـﺮ ﺧـﻨـﺪهاي ﺑﺮ ﻟﺐ       ‫و ﮔﺎﻫﻲ ﺣﺮﻓﻬﺎي ﭘﻴﭻ در ﭘﻴﭻ

‫و ﻫﻢ ﻫﻴﭻ

‫و ﮔﻪ ﮔﺎﻫﻲ و ﮔﻪ ﮔﺎﻫﻲدو ﺧﻂ ﺷﻌﺮيﻛﻪ ﮔﻮﻳﺎي ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ اﺳﺖ و ﺧﻮد ﻧﺎﭼﻴﺰ

‫واي ﺑﺮ ﻣﻦ ‫ﮔﺮ ﺗﻮ آن ﮔﻢ ﻛﺮده ام ﺑﺎﺷﻲ  ‫    ﮔﺮ ﺗﻮ آن ﮔﻢ ﻛﺮده ام ﺑﺎﺷﻲ

 ﻛﻪ ﺑـﺲ دور اﺳﺖ ﺑﻴﻦ ﻣﺎ      ﻛـﻪ آن ﺳـﻮ ﻛـﻪ آن ﺳـﻮ    ‫ﻧﺎزﻧﻴﻨﻲ ﻏﻨﭽﻪاي ﺷﺎداب و  ﺻـﺪﻫﺎ آرزو ﺑـﺮ دل

‫دﻟﻲ ﮔﻬﻮارهي ﻋﺸﻘﻲ          ﻛﻪ ﭼﻨﺪي ﺑﻴﺶ ﻧﻴﺴﺖ ﺷﺎﻳﺪ     و از ﺑﺎزﻳﭽﻪ ﺑﻮدن ﺳﺨﺖ ﺑﻴﺰار اﺳﺖ

‫واي ﺑﺮ ﻣﻦ ﮔﺮ ﺗﻮ آن ﮔﻢ ﻛﺮدهام ﺑﺎﺷﻲ  ﻛﻪ ﺑـﺲ دور اﺳﺖ ﺑﻴﻦ ﻣﺎ

‫و ﻋﺎﺷﻖ ﮔﺸﺘﻦ و ﻋﺎﺷﻖ ﻧﻤﻮدن  ﺳﺨﺖ دﺷﻮار اﺳﺖ

(اثری زیبا از مسعود فردمنش)