خوابگرد، قصه های بی سرانجام

براي مجتبي عزيز

ما نمی دانستیم وقتی بزرگ می شویم دیگر نمی توانیم از مرز رویا و حقیقت بگذریم . لحظه ای روی ماه تاب بخوریم و باز مورچه خیالات خود را وزن کنیم . آن روز ها،تنها غصه ی ما نداشتن یک بادبادک رنگی بود. اما حالا غصه هامان.....

چمدانت را بستی (کتاب ها پیاده رو هاحرفها)

سوار بر کشتی شدی

 طوفان آمد

من غرق شدم !

مي دانم بعد از رفتنت قهوه خانه تلخ مي شود  و  شعرهایت راه مي افتند در اتاقم، بلکه بتوانند رد پایت را که روزها آرامشان نکرده، پیدا کنند.