خوابگرد، قصه های بی سرانجام

تمام حروف هم روزه ی سکوت گرفته اند

زندگانی همه صورتکده ای از یاد است
یاد یاران قدیم
یاد خویشان صمیم
زندگانی یاد است
دلم از یاد کسان هر شبه در فریاد است

.......

آخر چند مرداد

تورا گریه کنم

که دمادم صبح

ماه بر انگشتان ستاره می چرخید

نفهمیدی ضجه های نگاهم را؟

بی تو

هرشب سایه ها در می زنند