،حوصله ی بازی واژه و قافیه را ندارم

 

با این عطش تا چشمه دیگر دیر خواهد شد..........................دریا اگر باشد دل ات تبخیر خواهد شد

یک شب اگر فرصتی شد سری به میز و نیمکت چوبی که زیر درختان بهار نارنج پر از هوای سپید کاغذهاست بزن. زیاد دقیقه ها را بازی نمی دهم و جز اینکه این قدر بزرگ شدن زیاد خوب نیست می دانی از وقتی بزرگ شده ای و لبخند نزده ای چقدر پیر شده ام گونه هایم گود افتاده است ،حوصله ی بازی واژه و قافیه را ندارم آن طرف تر دور از دغدغه میز و کتاب باد پریشان می کند گیسوی دخترک  کوچک همسایه را ،یادت می آید من و تو همیشه در باد می دویدیم از وقتی بی تفاوت شده ای انگاری  باد هم  بی حوصله می وزد  سخن را کوتاه می کنم زیر درختان بهار نارنج هنوز هم عروسک های چوبی تو را می خوانند .بیشتر از دیروز دلم برایت تنگ شده است و....

شبیه همان سالهایی که کودک بودیم   

 

ترانه های ماندگار

ای بازیگر گریه نکن ما هممون مثل همیم  
  صبحا که از خواب پا میشیم نقاب به صورت میزنیم
                                یکی معلم میشه و یکی میشه خونه به دوش
                                یکی ترانه ساز میشه یکی میشه غزل فروش

  کهنه نقاب زندگی تا شب رو صورتهای ماست
  گریه های پشت نقاب مثل همیشه بی صداست
                               هر کسی هستی یه دفعه قد بکش از پشت نقاب 
                               از رو نوشته حرف نزن رها شو از پیله ی خواب!

  نقش یک دریچه رو رو میله ی قفس بکش
  برای یکبار که شده جای خودت نفس بکش
                                کاشکی میشد تو زندگی ما خودمون باشیم و بس
                                تنها برای یک نگاه حتی برای یک نفس
  تا کی به جای خود ما نقاب ما حرف بزنه
  تا کی سکوت و رج زدن نقش نمایش منه !

                                هر کسی هستی یه دفعه قد بکش از پشت نقاب 
                                از رو نوشته حرف نزن رها شو از پیله ی خواب
  نقش یک دریچه رو رو میله ی قفس بکش
  برای یکبار که شده جای خودت نفس بکش
                میخوام همین ترانه رو رو صحنه فریاد بزنم 
                   نقابمو پاره کنم جای خودم داد بزنم!!

ترانه سرا:یغما گلرویی

بخند...

امشب به  خاطر غزل  آخرم  بخند

امشب که از همیشه شاعرترم بخند

                                                                    گفتی کلاغ پر ُ همه پر و به خاطرت

                                                                    تا ارتفاع پست قفس می پرم بخند

و با قلمم الفبا را بازی میدهم......

بر غربت ضجه های من

خندیدی

اما من

بی تاب گلایه های آن لبخندم

.......

ای دوست

مرا دریاب

آنگاه

که شب از خانه ی من

آغاز شده باشد!

.!..!

چشم می گوید: نیست

                                                 شعر می گوید:هست

سکوت حرف دلم نیست ...

به عزم سفر رفتن، هی دلم استخاره می خواهد برای رفتنم ؛ نشان راه از این وآن می خواهد سفر در کوچه پس کوچه های نگاهت هم این همه دردسر می خواهد........

 نشستم کنار خاطرها که می اینگونه مرا بالا و پایین می کند خودش دلش صحراست و سخن از قرق جارزن(جا ارزن) میکند 

 چه راحت پک می زند بر این قلیان، که دل من هم همچو آب قلیانش قل قل  میکند امروز آمده ام ، آمده ام با عطش سالها تا تو کمی عشق بنوشانیم  حرف بزن ابر مرا باز کن دیر زمانیست که بارانیم حرف بزن حرف بزن سالهاست تشنه ی یک صحبت طولانیم...

 ومن تشنه ی کلامی هستم که نسیمی بشود بر زغال های نیمه سوخته ی دلم .......

الان که نشستم برابرت واژها  همه جا را گرفته اند قلمم بندری می رقصد و من دلم گرفته و شاید این واژهها بهانه باشند ..... 

 چشم هایش سوی ماه است ، ماه از کور سوی پنجره زخمی به نظر می رسد روبه من می کند و می گوید شاید فهمیده باشی چه میگوید؟(ماه) او دو شب قبل از آسمان آلمان رد شده  و دیشب هم از روی آسمان فلسطین شاید سنگ هایی که بچه های فلسطینی پرتاب می کردند بهش خورده باشد ...!! الانم که از آسمان ما رد می شود دلش خون شده اخه دگر جوغولوم خاص و دستکی نیست که باهام درد و دل کنند ...

وناگهان با صدایی خاطره از سرم می پرد ومن بی حسن مقطع مانده ام قسمت نشد در بزم شعر هم همراه من تا انتها باشی....

 و روی برگی به یادگاری برایم می نویسد :وفا به صفای قدیمت دلیل شد که دلم هنوز که هنوز است شاعرت باشد

و غزل های ناب....

ریشهء سرو جوان با خاک صحبت می کند

از عذاب تشنگی با وی شکایت میکند

 با زبان خشک برگش بید میگوید که :  آه

ابر هم دارد به باغ ما خیانت میکند

 این خیانت نیست –گوید نارون با پوزخند-

ابر دارد به اجاق پیر خدمت میکند

 باد همدردانه میپیچد به گرد ساقه ای

ساقه زان همبستگی, احساس جرأت میکند

 تن به نزد ساقه ای خشکیده چون خود میکشد

تا بگوید که تبر اینجا حکومت میکند !

 هیچ میدانی ؟  خبر داری ؟  رفیق سوخته !

که عطش با آتش سوزنده وصلت میکند ؟

 جوی خشک و برکهء خالی حکایت میکنند:

تشنگی امسال هم دارد قیامت میکند

 هر درختی را که می خشکاند از بن تشنگی

تیشه در بین اجاق و کوره قسمت میکند

 باغبان ما –شریک دزد و یار قافله-

ایستاده است و برین غارت نظارت میکند

ساقهء دوم نمی گوید جواب و اولی

از طنین گفته های خویش وحشت میکند

 هر  گره در ساقه ها, گوشی است- می گوید به خود

و سپس لرزان به جای خویش رجعت میکند

 اثری از   استاد حسین منزوی

          

 

منتظر آن لحظه ی طوفانی ام....

و چند روز پیش حتی ....حتی شوق یک روز نقاش شدنم در دلم مرد!

ومن منتظرم!! منتظر آن لحظه ی نابم که بر روی قاب آیینه پرپرشوم...

همین....