مرگی که در آن بیشه ها
پلک می زد
ومن در احساسی که در خمیدگی جاده ها ناپدید می شد
تشییع می شدم
......................................
آخر چند مرداد
تورا گریه کنم
که دمادم صبح
ماه بر انگشتان ستاره می چرخید
نفهمیدی ضجه های نگاهم را؟
بی تو
هرشب سایه ها در می زنند
تنهایی مرتب به دلم می کوبد.
تا ویرانی اش،
ثانیه ای فاصله است...
...................
تمام موجها،
درعدم صخره ای اشک می ریزند
ولی به رغم غوغای خالی شان ،
آنان که گمند،خود موجهایند...
پاک کن را بر میدارم
و...ردیف غزلهایم را
پاک میکنم
من و دریا غزلی ناب سرودیم از تو
غزلی مثل تو نایاب سرودیم از تو
-----------
من و دریا غزلی ناب
غزلی مثل تو نایاب
چه قیافه بی تفاوتی دارند
-قافیه ها-
می خیالم:
ما که قرنهاست قافیه را باخته ایم
و...پاکشان میکنم
من و دریا غزلی ناب
غزلی مثل تو نایاب
----------
من و دریا غزلی
غزلی مثل تو
.
من خیالاتی ام
به شتاب انسان امروز
به کاسه آب "دیوژن"
به بی وزنی
-می اندیشم
و...
پاک کن را باز برمیدارم
من
دریا
غزل
تو.
-دیوژن یا دیوجانس=فیلسوف یونانی-همو که در روز چراغ بر میداشت و در کوچه های آتن به دنبال انسان می گشت.
دی شیخ با چراغ همی گشت گرد شهر
کز دیو و درد ملولم و انسانــــــــم آرزوست
مولانا
گفته اند که با قناعت زندگی میکرد و تنها کاسه ای را برای نوشیدن با خود داشت که آن را هم با دیدن چوپانی که با کف دست می نوشید به دور افکند و گفت چه بار بیهوده ای را حمل می کردم!
و اکنون بنده با اجازه جناب استاد بهمنی!
باز هم پاک کن را برمیدارم و...!
تو.
!!!